stem logo new

De historiek van onze school

Een moeilijke start

Terwijl het kanonvuur nog in Duinkerke rommelde, begon op 8 januari 1945 het eerste schooljaar voor de "Vrije Beroepsschool Sint-Idesbald". De "eerste steen" voor onze school was hiermee gelegd. In de gebouwen van de oude rijkswachtkazerne (bijgenaamd De Oude Doos)

in de Pannestraat stonden die dag de stichter van de school eerwaarde heer Joseph Berten, 3 leraars (Omer Vandecasteele, Cyriel

Thys en Camiel Wittewrongel) en 48 leerlingen tussen de kalk- en steenbrokken bijeen als pioniers van een nieuwe school. Patroonheilige werd Sint-Idesbald, Idesbaldus van der Gracht, in 1100 in Eggewaartskapelle geboren en van 1155 tot 1167 abt van de Koksijdse duinenabdij.
De meeste leerlingen waren afkomstig uit Veurne en Adinkerke. Het enige beschikbare lokaal in het hoofdgebouw van de vervallen kazerne werd als klaslokaal ingericht en de paardenstallen werden tot werkplaats van de metaalbewerkers omgedoopt. Een ongebruikte kamer van mevrouw Vandenbussche aan de overkant van de straat werd de werkplaats van de houtbewerkers. Dat eerste schooljaar werd lesgegeven tot half augustus en na drie weken zomervakantie startte het nieuwe schooljaar met 92 leerlingen en 5 nieuwe leerkrachten. In deze beginperiode werden de leerlingen uitgerust met een uniformpetje in de Veurnse kleuren: groen met gele band en zwarte klep. Volgens het leerjaar prijkten er 1, 2 of 3 sterren op.
Tot 1950 pionierde de school verder in De Pannestraat, maar datzelfde jaar werd verhuisd naar de nieuwe gebouwen in de Iepersesteenweg, het huidige secretariaats- en A-gebouw en de huidige werkplaatsen metaalbewerking. Nadien kende de school een gestadige groei en kon in 1961 ook het nieuwe B-gebouw in gebruik worden genomen. Dit deed vooral dienst als refter, kapel en logies voor de internen.

Een internaat

Door de aantrekkingskracht op leerlingen van buiten Veurne werd al vlug een internaat noodzakelijk. In 1947 boden zich 4 internen aan; in 1949 waren dat er al 12. Oorspronkelijk werden hiervoor twee huisjes in de Karel Coggelaan gehuurd. Conciërges van dienst waren mevrouw Stefanie Blanckaert en haar dochter. Eerstgenoemde zou tot in 1974 conciërge van de school blijven. 's Avonds moesten de leraars zich om beurten over de internen ontfermen.
Van 1950 tot 1954 verhuisde het internaat naar de ondertussen vrijgekomen gebouwen in de Pannestraat, maar vanaf september 1955 trokken ook de 72 internen naar de nieuwe vestiging aan de Iepersesteenweg. Voor hen was een voorlopig gebouwencomplex opgetrokken, de huidige werkplaatsen houtbewerking, waarna ze zouden verhuizen naar het nieuwe B-gebouw, eens dat af was. Het internaat bereikte zijn hoogtepunt rond 1964 toen 118 internen waren ingeschreven. Vooral vanaf de jaren 70, met de groeiende mobiliteit, verloor het internaatsleven echter snel zijn aantrekkingskracht en werd het afgeschaft. In het schooljaar '77-'78 waren er nog amper 24 inwonende leerlingen.

De groei

De school zelf bleef er daarentegen echter gestaag op vooruitgaan, ook nog enigszins qua infrastructuur. In 1964 werd de sporthal in gebruik genomen en werden de voorlopige internaatsgebouwen rondom omgebouwd tot klaslokalen. In 1993 werden tenslotte nog een 8-tal lokalen (het C-blok) toegevoegd. Op het vlak van het leerlingenaantal rondde het VTI eind jaren 50 al de kaap van de 400 leerlingen en sindsdien bleef dit schommelen tussen 400 en 500, met maxima van 494 in 1965 en van 500 in 2000. Opmerkelijk was wel de schoorvoetende intrede van dames aan het VTI. In 1982 kwam de eerste vrouwelijke interimaris langs, gevolgd door de eerste fulltime leerkrachte én 3 meisjesleerlingen in 1983. Sedertdien is de school in principe gemengd, feit dat zich in het leerkrachtenkorps duidelijk manifesteert, maar bij de leerlingen wat achterwege blijft.
Kende het VTI een moeilijke start, gevolgd door een doorgezette groei, dan beschikt het in ieder geval over degelijke fundamenten om de toekomst met vertrouwen tegemoet te zien. De grootste uitdaging voor de komende jaren is vast en zeker het realiseren van de vele investeringen in nieuwe en vernieuwde gebouwen.

historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere
historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere
historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere
historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere
historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere
historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere
historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere
historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere
historiek meerd...
historiek meerdere historiek meerdere

Foto Laatste jaar metaal 1948-1949

1948-49 Robert Deblieck Laatste metaal Albert Julien Gilbert Deblieck